Merk op hoe mooi de wandelaars het afspanningsdraadtje respecteren. 30 jaar geleden, in 1995, bij de inrichting en het afsluiten van zekere rustzones in het Westhoekreservaat was dat ondenkbaar. De mentaliteit van de wandelaars is intussen veel verbeterd.
Wie had ooit kunnen denken dat die brutale ingreep in onze natuur zou slagen? Vijf jaar geleden stond het project nog ter discussie. Critici noemden het een aanslag op het landschap, een onnodig risico. Toen minister Zuhal Demir op 4 oktober 2020, onder een gietende regen, de eerste spade in de grond stak voor de beheerswerken in de Westhoekduinen, waren de verwachtingen verdeeld. Vandaag, vijf jaar later, kunnen we alleen maar vaststellen: wat een succes! Lees start der werken en bekijk de toespraken>>>
De Westhoekduinen, en in het bijzonder de Sahara, vormen nu een uniek stukje natuur dat zijn gelijke niet kent in West Europa. Toch blijft voor de oudere generatie – waaronder ikzelf – dit gebied altijd de “Romeinse Vlakte” heten. Die naam dankt het aan de volksmond toen professor Donny, een gepassioneerde archeoloog die in de jaren 1887 met zijn schop en notitieboekje de geschiedenis van deze plek blootlegde.
Link naar artikel over de Nieuwe Sahara>>>
Gele ellips: plaats van de NIEUWE Sahara van winter 2023-2024 ten ZO van de artificieel heraangelegde Sahara in het Rood. (beide getekend op een Google Earth satelietfoto’s van tussen 8-6-2021 en 11-7-2022)
Vandaag wandelen we door de herstelde duinen en ademen de zilte zeelucht in. We denken niet meer aan de strijd die voorafging om dit gebied te beschermen en te herstellen. Wie nu over de Sahara loopt, voelt de echo van dat verre verleden onder zijn voeten. De opgravingen van professor Georges Donny in 1886 zijn verdwenen onder het zand, maar de naam ‘Romeinse Vlakte’ blijft hangen in de verhalen die ouderen aan hun kleinkinderen vertellen.
Lees meer in boek In ’t Zand geschreven>>>
En wat een transformatie sinds die regenachtige dag in 2020! De beheerswerken, destijds met argwaan bekeken, hebben de natuur niet alleen hersteld, maar versterkt. De Sahara is vandaag een speeltuin voor wind en zand, een plek waar je de kracht van menselijke visie én de veerkracht van de natuur kunt bewonderen. Minister Demir mag dan destijds natgeregend zijn, haar spade heeft een droge, gouden erfenis achtergelaten. Uitgebreid over de evolutie van deze duinen >>>>
Voor wie de Westhoekduinen bezoekt, is de Sahara een must. Trek je wandelschoenen aan, voel het zand tussen je tenen en stel je voor: hier, eeuwen geleden, zwoegden Galliërs voor een handvol zout, terwijl Romeinse soldaten op de Casselberg hun trofeeën bewaarden. Wat toen duinen waren, is nu een woestijnvlakte van rust en schoonheid. Een triomf, tegen alle verwachtingen in.
BELANGRIJK: op zaterdag 8 maart (mijn verjaardag) om 11 uur opent de vernieuwde DUINTUIN in het provinciaal bezoekerscentrum DUINPANNE.
Heb je reeds het volledig vernieuwde terras bezocht? PRACHTIG (nu zeker het mooiste van De Panne)
Positief dat een deel van de ‘Sahara’ als stuifduin hersteld is. Ik herinner me, zeker al 50 jaar, het wandelende duin waarvoor men zelfs uit Nederland kwam om het te zien en te bestuderen. Zover zijn we nog niet.
De echte vraag is of men de oorzaak van het wijzigen en toegroeien van het duinbiotoop in gans NW Europa zal aanpakken, nl de stikstofuitstoot. Dat gebeurt vooralsnog nog niet echt. Dan valt te vrezen dat het herstel van het wandelende duin ofwel een doodgeboren kind zal zijn of herhaalde dure ingrepen zal vergen wat dan in mijn ogen op termijn weggesmeten geld is.
Tof artikel, José.
Ik volg de Bliedemaker met veel interesse.