In De Panne was er blijkbaar een “Grenswacht” voor WO II om Franse militairen tegen te houden. Willy Millecam zijn vader had hierbij nog gediend. Hij schrijft ons het verhaal hierover dat weinig gekend is door de Pannenoars.
“…Mijn vader, Raphael Millecam, was van 4 september 1919 tot 10 mei 1940 bij de “Grenswacht” In DE PANNE.
Deze “Grenswacht” had als taak toe te zien dat geen Franse militairen de Belgische grens zouden oversteken.
Dit detachement grenswachters (een achttal militairen”) was naar mijn weten, niet bewapend. Hun persoonlijk rijwiel werd hierbij gebruikt (tegen vergoeding?). Ze droegen het militair uniform met lederen gordel en beenstukken, bottines en een “politie-muts” en een driekleurige armband rond de linkerarm. Ze werden bevolen rijkswacht-commando van Veurne.
Ze logeerden permanent in een achterpand van het hotel KURSAAL. Dit gebouw was gelegen aan de Vuurtorenstraat, een straat evenwijdig aan de dijk. Buiten dat pand stonden er geen huizen.
Hierboven twee foto’s over deze periode.
Op de tweede foto staat mijn vader in zijn toenmalig unifom.
De bovenste foto geeft de samenstelling van het “volledig” detachement
Bovenste rij : helemaal rechts staat mijn vader Raphäel MILLECAM
eerste rij:
-eerst een zekere PEPERSTRAETE (ben wel niet zeker)
-daarnaast (houdt het hondje vast) bevindt zich Jules VANDERLINDEN, toenmalig uitbater van de KURSAAL
-helemaal rechts : een zekere Jean (toen uitbater van een krantenwinkel «aan de toenmalige tramhalte in de Nieuwpoortlaan, naast de dancing LITTORAL )
Gehurkt (vooraan):
Ik denk dat het hier Victor RYSSEN moet zijn, maar ik ben niet zeker.
Deze acht “dappere” grenswachters moeten toch gekend geweest zijn door de “oudere” Pannenaars.
Wie op deze foto iemand herkent of meent te herkennen zou mij een groot plezier doen om mij zijn of hun naam te laten weten.
Mijn echte dank op voorhand.
Willy MILLECAM
Zeelaan 138 Bus 0601
8660 DE PANNE
tel:058/41.34.17
Mail: willy.millecam2@telenet.be…”
Opnieuw eens een ongekend facet van onze “vaderlandse pannegeschiedenis”. Jules Vanderlinden
heb ik persoonlijk tamelijk goed gekend want mijn grootmoeder Antoinette Vilain werkte bij hem in de Kursaal. Begin jaren 50 werd ze zijn kokkin in de Renard (thans Hotel Restaurant Lotus) en het
botste meer dan eens tussen beide, zeker toen ze weer eens werd opgejaagd door Jules omdat zijn 80 pensionnaires wachtten op hun eten. Zijn vrouw was een doodbrave die onze allereerste echte ananas als geschenk meebracht van een vakantie in Nice, en zijn dochter Denise heeft mij nog verzorgd toen ik na een serieuze kwallenaanval doktershulp nodig had in hun villa “L’Escale” op de dijk naast de Geitenweg, thans Hotel Villa l’Escale. Souvenirs souvenirs.