Het chirurgengeslacht Lauwers en De Panne

In De Bliedemaker werd reeds uitvoerig aandacht besteed aan vooraanstaande burgers, kunstenaars, architecten en wetenschappers, zoals Albert Dumont, Pieter Bortier, Louis Ollevier, Georges Hobé, Jozef Viérin, Pier Kloeffe, Alfons Mervillie en Hendrik Conscience. Hun namen leven vandaag voort in talrijke straten van De Panne. Lees>>>
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd bovendien baanbrekende medische geschiedenis geschreven in het beroemde Hôpital de l’Océan. Dokter Antoine Depage, Marie Curie en Alexander Fleming verbleven er en leverden belangrijke bijdragen aan de ontwikkeling van de radiografie, de stomatologie, de bloedtransfusie en de antisepsis.
Al tientallen jaren vóór de Grote Oorlog vonden gerenommeerde artsen en chirurgen echter al hun weg naar De Panne. Zo verbleef dokter Jules Adrien Thiriar (1846–1913), lijfarts van koning Leopold II en professor aan de Université libre de Bruxelles, regelmatig in de badplaats. Zijn werk betekende een belangrijke stap voorwaarts voor de moderne geneeskunde.
Minder bekend is dat nog een andere vooraanstaande chirurgenfamilie nauwe banden had met De Panne: de familie Lauwers uit Kortrijk, pioniers van de moderne heelkunde. Hun verdiensten voor de ontwikkeling van de chirurgie en de geneeskunde waren minstens even groot als die van professor Thiriar.
Dokter Emiel Jan Lauwers, zijn zoon Emile Eugène en zijn kleinzoon Murk, allen artsen, verbleven geregeld in De Panne en bezaten er verschillende eigendommen. Toch is de naam Lauwers vandaag grotendeels in de vergetelheid geraakt bij het brede publiek.
Het is dan ook tijd om deze uitzonderlijke artsenfamilie en haar opmerkelijke bijdrage aan de Belgische geneeskunde opnieuw onder de aandacht te brengen.
Hieronder vertelt Bruno Speybrouck het verhaal van de dokters Lauwers uit Kortrijk.

1.Emiel Jan Lauwers (1858–1921):

Emiel Jan Lauwers was een internationaal gerenommeerd chirurg, zowel in Kortrijk als ver daarbuiten. Daarnaast stond hij bekend als een overtuigd Vlaamsgezinde intellectueel en een belangrijke figuur binnen het culturele leven van zijn tijd.
Al tijdens zijn studententijd blonk hij uit. Hij was bevriend met Albrecht Rodenbach en maakte, samen met Hugo Verriest en Guido Gezelle, deel uit van verschillende literaire verenigingen. Bovendien zette hij zich actief in voor de erkenning van het Nederlands als volwaardige cultuur- en wetenschapstaal.
Lauwers was bijzonder taalvaardig en beheerste onder meer het Frans, Duits, Engels en Italiaans. Hij onderhield een hechte band met Guido Gezelle en vertaalde onder meer The Song of Hiawatha in verzen. Lees gedicht>>>

Na zijn studies geneeskunde in Leuven specialiseerde hij zich verder in de heelkunde in Breslau en Wenen, dat destijds gold als het Europese centrum van de chirurgie. Ook dokter Jules Adrien Thiriar volgde er een opleiding. Beide artsen behoorden tot de pioniers die de principes van de antisepsis in België introduceerden. Wellicht hebben ze nog met elkander gesproken op vakantie in De Panne.

In 1896 richtte Lauwers in Kortrijk zijn eigen privékliniek op, de eerste chirurgische instelling buiten een universiteit in België, dus nog vóór dokter Depage in de Océan in De Psanne. Hij publiceerde talrijke wetenschappelijke werken in het Frans, Engels en Duits en verwierf faam als «chirurg van Vlaanderen en Noord-Frankrijk». Daarnaast ontwikkelde hij nieuwe operatietechnieken en gaf hij een eigen medisch en verpleegkundig tijdschrift uit.

Gedurende zijn carrière voerde hij meer dan 36.000 operaties uit en publiceerde hij een tachtigtal wetenschappelijke bijdragen over uiteenlopende domeinen van de chirurgie. In een tijd waarin de algemene heelkunde nog niet was opgesplitst in gespecialiseerde disciplines, beheerste Lauwers vrijwel alle aspecten van het vak. Hij stond bekend om zijn uitzonderlijke technische vaardigheid en zijn grondige kennis van anatomie en pathologie.
Zijn snelheid in de operatiezaal was legendarisch. Uit zijn operatieverslagen blijkt dat hij een nieroperatie in amper vijftien minuten kon uitvoeren en een schildklieroperatie in tien minuten wist af te ronden.

Naast zijn medische activiteiten schreef Lauwers geregeld bijdragen voor het tijdschrift De Biekorf. Daarin behandelde hij onderwerpen uit de geneeskunde, biologie en natuurkunde in een heldere en toegankelijke taal. Zijn artikelen werden later, onder redactie van Stijn Streuvels, gebundeld in Schriften van dokter Lauwers. Hugo Verriest schreef hierover:

«Niemand kan Vlaams schrijven zoals Lauwers.»

Tijdens de Eerste Wereldoorlog verzorgde Lauwers talrijke oorlogsslachtoffers. Zelfs koning Albert I bracht hem incognito een bezoek.

De Panne
Emiel Jan Lauwers bracht graag tijd door in De Panne. Aan de zeedijk bezat hij drie villa’s: de dubbele villa Sorgenfri-Emile en de imposante villa Ten Duine.
Hij verkeerde in het gezelschap van talrijke kunstenaars en intellectuelen, onder wie Stijn Streuvels, Emmanuel Viérin, Josué Dupont en Jules Lagae. Velen van hen ontmoette hij regelmatig in De Panne. Lauwers stond bekend als een levensgenieter die graag, vergezeld van een goed glas wijn en een Havana-sigaar, lange gesprekken voerde met vrienden.
Tijdens de paasvakantie en in de zomer bracht zijn echtgenote samen met hun enige zoon lange periodes door aan zee. Wegens zijn drukke medische praktijk kon Lauwers zelf minder vaak aanwezig zijn, maar wanneer hij in De Panne verbleef, ontving hij steevast gasten en werden er levendige gesprekken gevoerd.

Tot op vandaag wordt dokter Emiel Jan Lauwers beschouwd als een van de belangrijkste historische figuren van Kortrijk. Zijn uitzonderlijke intelligentie en veelzijdigheid staan buiten kijf. Als pionier van de moderne geneeskunde was hij actief in uiteenlopende disciplines, waaronder endocrinologie, gynaecologie, gastro-enterologie en neurochirurgie.

Als algemeen chirurg voerde hij zowel gastro-intestinale, orthopedische, plastische, gynaecologische als urologische ingrepen uit. Hij kreeg daarom de bijnamen «de nieuwe Yperman» en «chirurg van Vlaanderen, Henegouwen en Noord-Frankrijk».
Emiel Jan Lauwers wordt herinnerd als wetenschapper, taalkundige, natuurkundige, volksmens, Vlaams voorman en vernieuwer. Kortom: een echte homo universalis.

2. Zoon dokter Emile Eugène Lauwers, vorser en experimentator (1889-1946)

Emile Eugène Nicolas Lauwers werd geboren in Kortrijk op 4 december 1889. Na zijn humaniora aan het Sint-Amandscollege, die hij afsloot met een zilveren medaille en grote onderscheiding, zette hij zijn studies voort aan de Katholieke Universiteit Leuven. Achtereenvolgens volgde hij er opleidingen aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte en aan de faculteit Geneeskunde. De uitbraak van de Eerste Wereldoorlog onderbrak echter zijn academische loopbaan.

De Eerste Wereldoorlog
Tijdens de eerste oorlogsjaren liep Emile Eugène stage bij zijn vader. In september 1917 slaagde hij erin om via Nederland en Engeland het Belgische leger aan de IJzer te bereiken. Na enige tijd aan het front werd hij overgeplaatst naar het vermaarde Hôpital de l’Océan in De Panne, waar hij een schat aan praktische ervaring opdeed. Daarnaast was hij gedurende enige tijd actief in Vinkem.
Omdat de universiteit van Leuven haar deuren had gesloten, groeide het Hôpital de l’Océan uit tot een volwaardige universitaire kliniek. Tal van vooraanstaande professoren, chirurgen en wetenschappers verbleven er en combineerden onderwijs met medische praktijk. Voor de jonge Lauwers vormde dit een unieke leerschool.
Hij werd assistent van dokter Antoine Depage en behaalde met onderscheiding zijn diploma geneeskunde. Kort daarna werd zijn vader ernstig ziek en overleed hij. Emile Eugène nam daarop de leiding van de privékliniek in Kortrijk over.

Het was Emiel Jan Lauwers helaas niet gegund om de indrukwekkende carrière van zijn zoon en opvolger mee te maken.

Chirurg en hoogleraar
Na de oorlog zette Emile Eugène het werk van zijn vader voort. In 1920 volgde hij hem op als chirurg aan de Kliniek Dokter Lauwers in Kortrijk. Daarnaast was hij jarenlang hoofdchirurg van het stedelijk ziekenhuis.
In 1931 werd hij benoemd tot docent aan de faculteit Geneeskunde van de Universiteit Gent, waar hij belast werd met het onderwijs van de theorie en praktijk van de heelkunde. Een jaar later werd hij benoemd tot ridder in de Leopoldsorde, een van de hoogste Belgische onderscheidingen.
In 1936 kreeg hij tevens de verantwoordelijkheid over het vak anatomie en de bijbehorende praktijklessen. Een jaar later werd hij bevorderd tot gewoon hoogleraar.
Net als zijn vader verwierf Emile Eugène internationale erkenning. Hij werd lid van de Académie Royale de Médecine de Belgique, de Académie de Chirurgie de France, de Nederlandse Vereniging voor Heelkunde, de Fellowship of Medicine in Engeland en de Deutsche Gesellschaft für Chirurgie.
Hij behoorde tot de eerste Belgische chirurgen die sterk fysiologisch dachten. De fysiologie bestudeert immers de werking van het menselijk lichaam en de onderlinge samenhang van de verschillende organen en functies.
Al ruim vóór zijn benoeming tot docent had Lauwers in zijn privékliniek een laboratorium voor experimentele chirurgie opgericht. Daar verrichtte hij onderzoek naar uiteenlopende medische vraagstukken en ontwikkelde hij nieuwe chirurgische technieken. Zijn wetenschappelijke publicaties behandelden onder meer de neurochirurgie, plastische chirurgie, thoraxchirurgie, urologie en digestieve heelkunde.
Zoals zijn vader stond hij bekend om zijn uitzonderlijke handigheid en snelheid in de operatiezaal. Tijdens zijn loopbaan voerde hij een indrukwekkend aantal operaties met succes uit.

Vorser en begenadigd experimentator
Emile Eugène Lauwers straalde rust en zelfvertrouwen uit. Collega’s en studenten bewonderden zijn technische vaardigheid en zijn trefzekerheid tijdens operaties. Daarnaast liet hij een omvangrijk wetenschappelijk oeuvre na.

Vernieuwer in de verpleegkunde
Lauwers ijverde voor een betere verpleegkundige opleiding en trok daarom speciaal opgeleide Nederlandse verpleegsters aan. Dat leidde destijds tot spanningen met de religieuze verpleegsters die in de kliniek werkzaam waren. Bovendien zorgde hun protestantse achtergrond voor weerstand binnen bepaalde kerkelijke kringen.

De Panne
Reeds als kind bracht Emile Eugène veel tijd door in De Panne. Op een dag kreeg hij van zijn vader een zeilbootje dat de veelzeggende naam Le Chirurgien droeg.
Tijdens zijn verblijven aan zee wilde hij dagelijks zwemmen. Zijn moeder, die bekendstond om haar zuinigheid, stemde daarmee in, op voorwaarde dat hij zich gedurende de week telkens in hetzelfde badwater waste.
Na het overlijden van zijn vader erfde hij de drie familievilla’s aan de zeedijk: de dubbele villa Sorgenfri**-Emile en de villa Ten Duine ***. (foto’s zie hierboven)

Via zijn vader onderhield hij nauwe banden met verschillende kunstenaars en intellectuelen in De Panne, onder wie Stijn Streuvels, Jules Lagae en Jozef en Emmanuel Viérin. De families Lauwers en Viérin waren bovendien buren in Kortrijk.
Ook de architect Georges Hobé behoorde tot de vriendenkring. Hij ontwierp voor Lauwers een indrukwekkende villa op de hoek van de Leeuw van Vlaanderenlaan en de Groeningelaan in Kortrijk.

Het gezin Lauwers-Peel telde zeven kinderen. Twee van hen traden in de voetsporen van hun vader. Dochter Godelieve, bijgenaamd «Pim», huwde met Jozef Speybrouck. Beiden werden huisarts in Tielt en waren de ouders van Bruno Speybrouck. Zoon Murk Lauwers koos eveneens voor een carrière in de chirurgie en volgde uiteindelijk zijn vader op.

Het was uiteindelijk in zijn geliefde De Panne dat Emile Eugène Lauwers op 27 juli 1946 onverwacht een hersenbloeding kreeg en op zevenenvijftigjarige leeftijd overleed.

3. Kleinzoon Murk* Lauwers (1922-2018)– Het einde van de Kliniek Dokter Lauwers.

Murk Lauwers was eveneens een briljant student. Net als zijn vader studeerde hij filosofie, geneeskunde en chirurgie in Leuven. Ook hij verloor zijn vader op jonge leeftijd. Toen Emile Eugène in 1946 plotseling overleed in De Panne, had Murk zijn studies nog niet voltooid.
Zijn moeder, mevrouw Marguerite Lauwers-Peel, bleek gelukkig een sterke vrouw te zijn. Met vaste hand wist zij zowel de kliniek als haar gezin overeind te houden.
Van 1948 tot 1952 specialiseerde Murk zich verder in Den Haag en Amsterdam. Hij had zijn studies graag nog enkele jaren voortgezet, maar zijn moeder riep hem terug naar Kortrijk om in de kliniek te gaan werken. Op amper 24-jarige leeftijd stond hij niet alleen voor de taak om de kliniek in snel veranderende tijden mee te leiden, maar droeg hij ook een deel van de verantwoordelijkheid voor het gezin, als plaatsvervanger van zijn overleden vader.
Murk was een uitstekend algemeen chirurg en de Kliniek Dokter Lauwers genoot een uitstekende reputatie. De uitzonderlijke handigheid bij het opereren had hij duidelijk van zijn vader en grootvader geërfd. Met zijn lange, smalle vingers beschikte hij over een bijzondere technische vaardigheid. Wanneer een patiënt na een operatie bij een andere arts terechtkwam, werd weleens opgemerkt: «Je kunt zien dat Lauwers die operatie heeft uitgevoerd: zo’n mooi litteken.»
In 1978 werd de kliniek noodgedwongen gesloten. Murk zag zich daardoor verplicht een nieuwe professionele uitdaging aan te gaan.
Hij werd benoemd tot hoofdgeneesheer van De Nieuwe Lente in Heule, een revalidatiecentrum waar voornamelijk geriatrische patiënten werden verzorgd. Zelf noemde hij de instelling laconiek «De Nieuwe Leute».
Hij bleef er werkzaam tot 1990.
Daarnaast gaf hij les aan de school voor paramedische beroepen. Hij doceerde er voornamelijk inwendige geneeskunde, neurologie en topografische anatomie aan verpleegkundigen en kinesitherapeuten in opleiding.

De zeven plagen van Egypte
Het grootste drama in zijn leven was ongetwijfeld het verlies van zijn kinderen. Eén kind overleed bij de geboorte. De andere vier kinderen waren erfelijk belast via de moeder. Voor hen bleek het leven uiteindelijk ondraaglijk. Eén na één maakten zij een einde aan hun leven.
Voor Murk moet dit als arts en als vader bijzonder aangrijpend zijn geweest. Hij moet zich machteloos hebben gevoeld tegenover een situatie waarin hij, ondanks zijn medische kennis, niets kon doen om zijn kinderen te helpen. Het moet bovendien bijzonder zwaar zijn geweest om zich af te vragen of hij als arts en als vader had gefaald.
Op latere leeftijd kreeg hij ook nog te maken met een brand in zijn woning.
Murk was een van de laatste algemene chirurgen van een generatie van vooraanstaande artsen. Hij beheerste een uitzonderlijk breed spectrum van de geneeskunde. Hoewel de kliniek uiteindelijk een verouderd en voorbijgestreefd gebouw was geworden, bleven de medische zorg en de menselijke benadering er van hoog niveau.
Murk Lauwers behoorde tot de laatste chirurgen die nog als echte algemene chirurg werkzaam waren en tot een van de laatste artsen die een eigen privékliniek runden. Hij bracht de Kliniek Dokter Lauwers als een goede kapitein naar haar eindbestemming.
Toen zijn vader in 1946 op slechts 57-jarige leeftijd overleed, was Murk amper 24 jaar oud.
Hij voerde gedurende zijn carrière talloze operaties uit en redde vele mensenlevens, zonder daarvoor dankbaarheid of erkenning te verlangen.
Murk Lauwers overleed in woonzorgcentrum De Korenbloem, op de plaats waar vroeger zijn eigen privékliniek stond. Hij keek er uit over zijn geliefde huis.

De Panne
Naast zijn beroep had Murk Lauwers twee grote passies: enerzijds de Egyptologie en anderzijds de zee en alles wat met de maritieme wereld te maken had.
Hij volgde alle uitzendingen van Thalassa op de Franse televisie en beschikte uiteindelijk over een bescheiden zeilbootje in Nieuwpoort.
Samen met zijn gezin kwam hij vaak naar De Panne, waar ze verbleven in zijn villa Emile aan de zeedijk. De dubbele villa Sorgenfri was door erfenis overgegaan naar zijn broer, notaris Lucas Lauwers uit Ieper.

4. VILLA POUPETTE (villa Ribzand) – Notaris Lucas lauwers – Guido Van Gheluwe

Notaris Lucas Lauwers uit Ieper (1924–2017), de broer van dokter Murk Lauwers, verwierf door erfenis de villa Sorgenfri aan de Zeilweg. Toen de dubbele villa Sorgenfri-Emile uiteindelijk aan een bouwpromotor werd verkocht, wilde Lucas absoluut opnieuw over een villa aan de zeedijk beschikken.
Hij kocht daarom Villa Poupette, grotendeels omdat zijn moeder, mevrouw Marguerite Lauwers-Peel (1900–1992), zo graag in De Panne verbleef. Zij kwam er regelmatig, alleen of samen met haar kinderen en kleinkinderen. Soms kwam ze er om wat op te ruimen, maar meestal om te genieten van de rust en de zee.
In 1992 viel ze op een dag van het kleine trapje tussen de lagergelegen keuken en de voorplaats. Ze had dat trapje honderden keren op- en afgelopen, maar brak die keer haar heup.
Ze werd naar Kortrijk overgebracht en in het ziekenhuis geopereerd. De Kliniek Dokter Lauwers was toen al gesloten. Ze kreeg een nieuwe heup. Dokter Murk Lauwers kwam haar na de operatie bezoeken. Ze maakte hem duidelijk dat alles goed was verlopen en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.
De daaropvolgende nacht overleed ze.
Bruno Speybrouck, de auteur van dit artikel, vermoedt dat haar laatste gedachten misschien nog bij de zee en De Panne waren. In zijn herinnering ziet hij haar als het ware opnieuw samen met haar echtgenoot, professor dokter Emile Eugène Lauwers, onder een gestreepte parasol in de wolken.
Alleen degenen die haar persoonlijk hebben gekend, weten welke bijzondere en lieve vrouw zij was.
Zonder haar zou dit verhaal nooit hetzelfde zijn geweest.

Guido Van Gheluwe
Lucas Lauwers schonk de villa later aan zijn jongere zus Minneke Van Gheluwe-Lauwers.
Haar echtgenoot, Guido Van Gheluwe, was van 1951 tot 1966 advocaat aan de balie van Kortrijk. Van 1952 tot 1955 was hij privésecretaris van de minister van Belgisch-Congo, André Dequae.
Van 1966 tot 1971 was hij secretaris-generaal van de non-profitorganisatie Economische Raad voor Vlaanderen (ERV). Vervolgens was hij van 1971 tot 1985 secretaris-generaal van de Gewestelijke Economische Raad voor Vlaanderen (GERV). Van 1985 tot 1986 bekleedde hij de functie van secretaris-generaal van de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen.
Daarnaast was hij verbonden aan het Hoger Instituut voor Bestuurswetenschappen in Antwerpen, waar hij van 1978 tot 1986 doceerde. Hij was ook een van de oprichters van De Orde van de Prinsen.
Guido en Minneke woonden op latere leeftijd in de villa.
Vanwege zijn Vlaamse overtuiging liet Guido de naam van de woning veranderen in Villa Ribzand. Het echtpaar had veel vrienden in De Panne, onder wie de heer en mevrouw Robert Demuysere.
Guido werd geleidelijk blind. Bruno Speybrouck herinnert zich met een glimlach hoe Guido hem op een dag, hoewel hij toen al blind was, verwelkomde met de woorden:

«’k Ben blij u te zien…»

Guido en Minneke Van Gheluwe-Lauwers bleven tot het einde van hun leven in De Panne wonen.

Villa Le Guy

Lucas Lauwers kocht ook de villa Le Guy, gelegen aan de Doktersweg 7, aan de rand van de Dumontwijk in De Panne.
Deze woning werd lange tijd bewoond door de broer van Guido Van Gheluwe. Vandaag is de villa eigendom van tandarts Bart Speybrouck, een neef van Bruno Speybrouck, de auteur van dit artikel. Hij restaureert en onderhoudt de woning met veel geduld en liefde.

5. Slot

De geschiedenis van de familie Lauwers is nauw verbonden met de geschiedenis van de geneeskunde in Kortrijk én met De Panne. Drie generaties artsen bouwden voort op elkaars kennis en ervaring en drukten ieder op hun eigen manier hun stempel op de geneeskunde.
Maar achter de namen, titels en medische prestaties schuilt ook een familiegeschiedenis van mensen die hielden van de zee, van De Panne, van hun vrienden en van het leven.
De villa’s aan de zeedijk vormden daarbij meer dan alleen vakantieverblijven. Ze waren plaatsen waar familie en vrienden samenkwamen, waar gesprekken werden gevoerd en waar herinneringen ontstonden die tot vandaag voortleven.
De geschiedenis van de familie Lauwers mag dan ook niet uitsluitend als een hoofdstuk uit de medische geschiedenis worden beschouwd. Het is evenzeer het verhaal van een familie die gedurende meerdere generaties een bijzondere band opbouwde met De Panne.

*** Villa Ten Duine dateert vrijwel zeker van 1906, één jaar na de bouw van het Casino, Cercle Artistique et Sportif. De kamers in de Suzanneweg bieden een ongeëvenaard zicht op de tennisvelden ernaast. Ten Duine blijk opgetrokken als grote huurvilla. Zo brengen dokter Lauwers en familieleden er in juli 1912 hun vakantie door.
Op 16 oktober 1918 beseft de 52 koppige bemanning van de batterij Pommern dat ze weldra hun Lange Max, 380 mm marinegeschut, opgesteld te Leugenboom (Koekelare), zullen moeten verlaten. De Belgische troepen naderen. Sinds 27 juni 1917 had het geschut 411 granaten afgeschoten op Duinkerke en er een 400-tal slachtoffers gemaakt. Hun laatste 10  schieten ze de 15de en 16de af op Veurne en De Panne op de villa’s Ten Duine en Catherine waar tijdelijk de rechtbank van Veurne zetelt, . Erger de granaat maakt 6 slachtoffers. Rechter Alberic Rutsaert, advocaat Hector Vanderghote, Kamiel en Eugenie Pauwels vinden de dood in de rechtbank. In de daarnaast liggende villa ‘Cathérine’ sterven de jonge ouders Gustave Devré en Hortensia Debruyne. Als bij wonder is hun drie weken oude dochtertje Paula ongedeerd! Haar wieg staat onder een trap! Die trap hangt nog aan de zijgevel van Villa Germaine! Zij wordt Pannenaar en overlijdt er op 28 april 2014.
Kort na de Eerste Wereldoorlog herrijst de villa als een Feniks uit haar as. De villa wordt tot in de kleinste details identiek heropgebouwd naar de plannen van Jacques Dumont en krijgt als bekroning een neobarokke klokgevel zoals Ten Duine.
In 1977 wordt de villa afgebroken en verrijst een appartementsgebouw op de hoek.

** Sorgenfri: Noors voor zorgenvrij
* Murk etymologisch verwant met het Engelse murky (troebel) en het Oud-Noordse woord myrkr (donker, mistig, moeras). Deze voornaam komt in het Fries regelmatig voor.

Bron artikel: Bruno Speybrouck

Lees ook over dokter Emiel Lauwers Lees Wikipedia>>>>

Bovenstaand uitgebreid artikel werd voorgelegd aan ChatGPT voor een samenvatting met De Panne als rode draad:

De familie Lauwers: drie generaties artsen aan zee

Minder bekend is dat de vooraanstaande Kortrijkse artsenfamilie Lauwers gedurende drie generaties een bijzondere band had met De Panne.

De stamvader, Emiel Jan Lauwers (1858–1921), was een internationaal gerenommeerd chirurg en pionier van de moderne heelkunde. Naast zijn drukke praktijk in Kortrijk kwam hij graag naar De Panne. Hij bezat er aan de zeedijk de dubbele villa’s Sorgenfri-Emile en de villa Ten Duine. De badplaats was voor hem een plek om te ontspannen en vrienden te ontmoeten. Tot zijn vriendenkring behoorden onder anderen Stijn Streuvels, Emmanuel Viérin, Josué Dupont en Jules Lagae.

Zijn zoon Emile Eugène Lauwers (1889–1946) bouwde eveneens een indrukwekkende medische carrière uit. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwam hij in het Hôpital de l’Océan in De Panne terecht, waar hij als assistent van dokter Antoine Depage waardevolle ervaring opdeed. Het ziekenhuis was toen een belangrijk medisch centrum waar tal van gerenommeerde artsen en wetenschappers werkzaam waren.
Ook buiten de oorlog bleef De Panne een belangrijke plaats voor de familie. Emile Eugène erfde de villa’s van zijn vader aan de zeedijk en bracht er als kind en later met zijn gezin veel tijd door.

De derde generatie, Murk Lauwers (1922–2018), werd eveneens chirurg. Ook hij bleef sterk verbonden met De Panne en kwam er met zijn gezin regelmatig naar de familievilla Emile aan de zeedijk.

De familie bezat later nog andere woningen in De Panne. Lucas Lauwers, broer van Murk en notaris in Ieper, verwierf onder meer Villa Poupette, die later de naam Villa Ribzand kreeg (red: en nu opnieuw het schilderachtige Poupette). Daar woonden zijn zus Minneke en haar echtgenoot Guido Van Gheluwe. Het echtpaar bleef tot het einde van hun leven in De Panne wonen.

Ook Villa Le Guy aan de Doktersweg 7, aan de rand van de Dumontwijk, was eigendom van broer Lucas Lauwers. De woning wordt vandaag met veel zorg gerestaureerd door tandarts Bart Speybrouck.

De geschiedenis van de familie Lauwers is dus niet alleen een verhaal van uitzonderlijke artsen en chirurgen. Het is ook een verhaal van villa’s aan de zeedijk, familie, vriendschap en een blijvende liefde voor De Panne en de zee.

Drie generaties Lauwers lieten zo, ieder op hun manier, hun sporen na in de medische geschiedenis én in de geschiedenis van onze badplaats.