Van 1970 tot begin 1972 was het uiterst kalm omtrent de Westhoekverkaveling. Maar achter de schermen werd hard gewerkt aan de wegenisstudies, vergunningen en aanbestedingen tot men plots met de grote werken begon. Dan pas groot protest, maar te laat!

Intussentijd was ook veel gebeurd met de NV. Westhoek (zie in detail in het boek van Hans Berquin “In het zand geschreven”).

“…Zoals vroeger vermeld had Graaf de Launoit in 1937 een groot deel van de eigenaars in onverdeeldheid uitgekocht. Met de 13 resterende mede-eigenaars richt hij in 1939 de NV West Hoek” op. In 1950 wordt deze NV ontbonden en zit men terug in onverdeeldheid (om fiscale redenen (zie uitvoerig in boek van Hans Berquin).
Nu de mogelijkheden van verkavelingen in perspectief kwamen trok dat de aandacht van de “haute finance belge”. Op 25 november 1966 verkocht Graaf de Launoit en enkele andere mede-eigenaars hun gedeelte (12.250/15.000 ste) van de 142 ha duinen die nog overbleven aan “Etrimo”. Dit was grote speculatie want bijna direct in 1967 werd een aanzienlijk gedeelte doorverkocht aan enkele belangrijke vastgoedmaatschappijen
(zie volgend artikel)

De grote interesse van de Brusselse Haute finance blijkt o.a. op de grote meerwaarde waarmee Etrimo zijn gronden verkocht had. (van 130.666.667 BEF naar ongeveer 200.000.000 BEF in amper 1 jaar tijd). Het financiële  interesse om die reusachtige verkaveling te bekostigen was dus ook geen probleem meer...” (graaf de Launoit is zowat de grootste aandeelhouder van de Bank en Holding Brussel-Lambert)

Toen in 1970 het BPA door het gemeentebestuur goedgekeurd werd heeft de gemeente de uitvoering van deze immense privé verkaveling toevertrouwd aan de eigenaar met de grootste belangen; deze moest ook de financiële verantwoordelijkheid voor het uitwerken en het financieren van deze belangrijke infrastructuur op zich nemen (niet de gemeente, zoals de pers soms later verkeerd beweerde).

– Deze grote betrokken bouwpromotor was nv. PROMIBEL: met zetel te Brussel, opgericht in 1961.  Bij de beheerders vindt men de namen van, Jacques Jadot, Jacques Polain, Ado en A.E. Blaton en graaf Jean-Jacques de Launoit(zoon van de Graaf).
– Panibel wordt in 1971 opgericht  met zetel te St:-Andries-Brugge. Bestaat uit 6 leden van de familie Claeys uit Zedelgem (de vroeger eigenaars van de Clayson fabrieken)  en Diksmuide en E. Vandewinckele uit Brugge.
Uiteindelijk is het de  nv. PROMIWEST een zusje van nv. PROMIBEL die instaat voor de concrete realisatie en beheer van de verkaveling. (Helft gestort door PROMIBEL en helft door de groep Claeys)
Lijst met de eigenaars van de onverdeeldheid:
(merk: de eerste 30 mede-eigenaaars zijn hoofdzakelijk de restanten van de familietak Calmeyn-Mulle de Terschueren (voor familiestamboom zie boek “In het Zand Geschreven” van Hans Berquin; de volgende 26 namen zijn externe investeerders)

Protest van de natuurverenigingen
Pas begin 1972 (2 jaar na de goedkeuring van het BPA) toen plots een leger bulldozers in de duinen verschenen wordt men opgeschrikt en komt de emotie van de natuur- en duinenliefhebbers los, maar het kalf was toen al verdronken.

Niet alleen de “Wielewaal” als eerste. Ook het actiecomité “Vereniging Bescherming Leefmilieu Westhoek” wordt opgericht in De Panne door voorzitter Willy Declercq en secretaris Petillion en komt in actie. Op hun petitielijst zouden 45.000 (??) handtekeningen verzameld zijn. Ook het nationaal bestuur van het Davidsfonds protesteert. Idem partijbestuur van de Volksunie.
De vereniging “Ruimte” (oudleiderswerking van de Chiro) roept op tot protestacties bij middel van een brief naar een aantal culturele verenigingen (32) en culturele raden (7).
Ook de Belgische Jeugdbond voor Natuurstudie, de Vereniging voor Natuurbehoud en de Wielewaal Jeugdafdeling Vlaamse, Jeugdorganisatie Natuurstudie en Natuurbehoud, protesteren tegen wat ze noemen “de onzinnige verkaveling te De Panne” en eisen de onmiddellijke stopzetting van alle werken alsmede het herstel van het oorspronkelijke landschap.
De “Bond voor Beter Leefmilieu” dient een klacht in bij Raad van State bij dewelke het klasseringsbesluit van 1935 is overtreden.(immers alleen ééngezinswoningen mochten gebouwd worden).
Ter plaatse ontstaat er veel beroering in en rond de werken. De burgemeester stelt scherper politietoezicht in nadat suiker werd gedaan in de benzine van de gemeentelijke bulldozer.
Er zijn ook protesten tegen het wegvoeren van veel zand door de hoofdaannemer Verkinderen (voor wegeneffening + sleuven riolen en nutsleidingen). In het BPA staat uitdrukkelijk “…Het reliëf van de duinen (duinlandschap) dient strikt bewaard en bevestigd te worden, meer speciaal wat het microreliëf en de begroeiïng betreft,..”. Acties hiertegen worden streng aangepakt door de lokale politie onder bevel van de burgemeester. Dat heeft waarschijnlijk geleid tot “steekpenningen” ts de aannemer en Rafaël Versteele (is hiervoor veroordeeld geweest: zie verder). Deze werken waren niet in opdracht van de gemeente maar wel in opdracht van de verzamelaar.

Chronologie van de protesten:
1. Begin maart 1972 wordt de heer Petillon, dokter in de rechten en uitbater van het hotel Anvers, secretaris van de apolitieke “Vereniging voor Bescherming van het Leefmilieu Westhoek” door de burgemeester ontvangen. Dit was de aanleiding om zijn open brief niet te verspreiden. Maar toch blijven zijn bezwaren gelden:
– wegenaanleg zonder respect voor het reliëf dwars door de duinen en opgevulde pannen.
– wegvallen van de geplande beboste bufferzone van min 20 m over een gedeelte van de grens met het Westhoekreservaat. (tegen storende invloeden richting reservaat en tegen zandverstuiving naar de villawijk)
– geen hoogbouw
– geklasseerd landschap waar niets aan veranderd mag worden
– geen enkele duin mag verdwijnen en geen zand mag afgevoerd worden
De vereniging zoekt aansluiting tot de nog niet lang opgerichte nationale “Bond voor Beter Leefmilieu“.

2. In de nacht van 10 op 11 maart 1972 worden enkele bunkers, barakken en een reclamepaneel beschilderd met slogans tegen de natuurvernietiging. Als gevolg van een verwittiging van de stichter van Leefmilieu heeft de politie dezelfde nacht nog een klopjacht georganiseerd maar kan niemand oppakken. Wel worden ’s anderendaags een 10-tal “verdachten” opgeleid ter ondervraging. De jonge paracommando Jean Paul Samyn was er één van. Hij ontkent maar na de ondervraging kwam burgemeester Versteele het politiekantoor binnen en krijgt hij enkele beschuldigingen van de burgemeester die hem zou gedreigd hebben zijn militaire loopbaan te beknotten. Waar of niet-waar? Hij was op dat moment zelfs nog geen lid van de Actiegroep Westkust. in ieder geval krijgt Jean Paul 7 weken later mutatie van Lombardsijde naar Etterbeek(27 apr 1972). Bestaat er een oorzakelijk verband tussen de bedreigingen en de mutatie? Voor J.P. Samyn een grote klap: niet langer para-commando en ook zwaar moreel getroffen. De burgemeester ontkent ten stelligste dat hij dat gevraagd heeft, al sluit hij niet uit dat het onderzoek via de procureur er voor iets tussen zit. Maar ook de procureur ontkent. In ieder geval wordt deze mutatie geannuleerd na een vraag van VU-senator Bouwens aan de minister van Landsverdediging Vanden Boeynants in het parlement. In ieder geval weer veel persheibel rond dat incident.

3. Op 17 maart 72 heeft de burgemeester tijdens een gemeenteraad een urenlang betoog om geheel het Westhoekproject uit de doeken te doen. Hij legt uit hoe na harde onderhandelingen met de grondbezitters hun eisen afgezwakt werden en uiteindelijk een compromis gevonden werd met het BPA. Van de 100 ha mogen er maar 58 verkaveld worden en de villabouwgronden mogen maar voor 1/7 bebouwd worden (zie integrale tekst BPA in vorig artikel). Het was moeizaam om hun voorwaarden af te zwakken temeer daar ze nog met een groot aantal in onverdeeldheid bevinden. Wat de “Koninklijke Commissie van Monumenten en Landschappen” betreft haalt de burgemeester een brief aan die vol gelukwensen staat aan het gemeentebestuur. Felicitaties door hun voorzitter Windels voor: natuurzorg, beperking hoogbouw, bescherming Leopold monument, beschermzone.. (deze Commissie hing destijds af van het Ministerie van Cultuur). Pas op 15 maart 72 zou de Commissie besloten hebben een ongunstig advies te geven en aan te sturen bij de minister van Openbare Werken op een stopzetting van de werken. Te laat (= 2 jaar na het KB ter goedkeuring van het BPA). Ook worden de onderhandelingen met de Koninklijke Schenking voor de aankoop van een perceel verder gezet.
De milieugroepen kunnen de werken alleen maar stilleggen als er iets “abnormaals” wordt vastgesteld, maar er is geen enkele opdracht gegeven om een onderzoek in te stellen.
Er wordt dus verder gewerkt.
Raadslid Bossuyt die in de Westhoekverkaveling vooral een broodnodige expansie ziet meent dat kritiek en roddel de gemeente reeds veel kwaad gedaan heeft en stelt in die gemeenteraad een vertrouwensmotie voor. Deze wordt unaniem goedgekeurd dus ook door de oppositie.
De burgemeester heeft in die raad verklaart: ” ..Als ik of iemand anders van mijn schepencollege, mijn politieke vrienden er voor één enkele centiem tussenzitten, dan geef ik onmiddellijk ontslag..”

4. Op 6 april 1972 wordt er een volksvergadering in de cinema City te De Panne georganiseerd met een 300/400-tal vooral jeugdige aanwezigen. Het is moeder Paula Colaert-Velghe  (gemeenteraadslid in de oppositie) die als fervente tegenstandster van de verkavelingsplannen, aan haar broer Karel Velghe (City) het gedaan gekregen dat hij zijn zaal voor een voorlichtingsvergadering beschikbaar stelde. Willem Vermander betokkelt er de snaren van de contestatie. Er was ook een optreden van “”Het Zevenste Knopsgat”.

De heer Declercq voorzitter van “De Vereniging Leefmilieu Westhoek” belicht de volledige recapitulatie van de grieven die de laatste weken aangevoerd worden. Zo wordt ook een brochure op A3 formaat uitgegeven “Help de duinen van de panne redden”.

Het plaatselijk Davidsfonds vraagt meer uitleg over het BPA en over de stopzetting. Ook het Jong-Davidsfonds veroordeelt het BPA en stelt dat wetten gestemd in het verleden dikwijls niet meer beantwoorden aan de noden van de huidige samenleving zoals de laatste 10 jaar nood aan bescherming leefmilieu.Ze roepen op tot stopzetten van de werken en verdere harde actie. Het actiecomité “Beter Leefmilieu Westhoek” vraagt om de plannen volledig te herzien om helemaal niet meer te bouwen.

5.  Op 20 april 72 verdedigt minister van Openbare Werken Jos De Saeger de verkaveling in de senaat, dit naar aanleiding van interpellaties door VU-lid Van In in de senaat.
(Hij was een illustere minister van Openbare Werken sinds 1965 (regering Harmel-Spinoy, later Van den Boeymans-De Clercq later Eyskens I en II) dus tot november 1972. Het is onder zijn ministerschap dat België overgoten werd door een spagetti van autostrades. Een machtig man)
De minister gewaagt van allerlei “lasterpraatjes” en van een “georkestreerde leugencampagne”. Hij beweert dat het onjuist is dat de bewuste gronden geklasseerd waren. Het Besluit van 31 december 1940 legde op geen vierkante meter van het plan van aanleg een bouwverbod. Niet alleen moest bijna op gans de oppervlakte gebouwd worden op percelen van 600 m2 maar bovendien was het gebied waar mocht gebouwd worden veel ruimer dan dit begrensd door het huidige plan van aanleg van 1970.
In het natuurreservaat mag niet gebouwd worden maar de foto’s die in de kranten verschenen om aan te duiden waar er zou worden gebouwd werden in het reservaat genomen.
Onjuist dat de infrastructuurwerken door de gemeente zouden uitgevoerd worden. De eigenaars mogen slechts 58 ha verkavelen. Al het overige moeten zij als groenzone en strand afstaan aan de gemeente…in het BPA zijn geen bunkers meer die door de staat verwijderd worden ten voordele van de eigenaars..de eigenaars zijn niet met 12 maar met 86…zij mogen 57 ha urbaniseren van hun oorspronkelijke 550 ha, hetzij amper 10%…met het overige werd staats, gemeente en intercommunaal reservaat gevormd…onder de eigenaars bevinden zich ook 2 gemeenteraadsleden Berquin en De Cuman maar de grond die zij bezitten was reeds sinds 1910 bebouwd (Koninklijke Villa’s)… een 10 ha van het BPA behoorde reeds tot de bouwzone van De Panne maar de gebouwen werden door oorlogsfeiten vernietigd.

6. Op 21 april 1972 volgt de aanzet tot de stopzetting van de infrastructuurwerken door minister van Cultuur Van Mechelen tegen de wil van minister van Openbare werken De Saeger. Voor die stopzetting stuurt minister Van Mechelen een brief naar de gouverneur. Deze staat voor 2 tegenstrijdige instructies. Alleen de mogelijkheid om de minister van Binnenlandse Zaken Van Elslande scheidsrechter te laten spelen. (alle 3 van de CVP). Van Mechelen laat de werken stoppen steunende op de voorschriften van art 10 van de wet van 1931 op het behoud van monumenten.

7.  Op 27 april 72 heeft eerste minister Eyskens geantwoord op de vragen van Willy De Clercq (PVV) tijdens het vragenuurtje in de Kamer. Hij verwijst naar de de omstandige uiteenzetting van minister De Saeger in de senaat. Namens de regering verklaart de eerste-minister dat de uitvoering van het BPA niet in het gedrang komt voor zover de alle voorschriften die door de opeenvolgende KB’s werden bepaald. ..alle werken mogen uitgevoerd worden zolang ze gedekt zijn door regelmatig uitgereikte bouwvergunningen.
De VVB West-Vlaanderen meent dat het BPA de gemeentelijke belangen overschrijdt. Ze eisen de stopzetting van de werken + de uitwerking van een gewestplan voor de gehele kuststreek.?

8. Begin mei 72, op verzoek van PVV oppositie raadslid Germain Dezeure, wordt een spoedzitting van de gemeenteraad samengeroepen. Als eerste agendapunt wordt een ganse resem verduidelijkingen gevraagd (o.a. ook over het geval Jean-Paul Samyn dat burgemeester Versteele ontkent (zie hierboven). Er zijn een 30-tal belangstellenden in de publieke arena opgekomen. De publicatie van een communiqué van het NCMV wordt als vals beschouwd want uitgegeven door “Leefmilieu Westkust” zonder de mensen van het NCMV te raadplegen. De grondige toelichting door Versteele duurt 3 uur. Meerderheid en oppositie zijn het eens met Versteele met name dat de verkaveling moet doorgaan omdat ze voor De Panne van levensbelang geacht wordt. Ze verklaren zich bij monde van hun woordvoerders, schepen Berten en de raadsleden Bossuyt en Pelfrene ervan overtuigd te zijn dat de economische expansie voorkeur heeft boven beveiliging leefmilieu. De gemeenteraad verklaarde zich opnieuw volledig akkoord met het bestaande plan.

9.  Op 9 mei 72 beschilderen 9 VU-parlementsleden Vandezande, Van In, Emiel Van Steenkiste, Luc Vansteenkiste, De Beul, Kuijpers, Leys en Babylon vergezeld van een 20 tal sympathisanten een bunker in de verkaveling met slogans. “Onze duinen zijn volksbezit” en “Onze Duinen niet (ver)steelen”. De schilders worden bij hun terugkeer door de rijkswacht en de burgemeester opgewacht. Na een discussie met de burgemeester stapt de groep door het centrum met een doek “Handen af van onze duinen”. Op een strooibrief maken ze de bevolking attent op de redenen van hun manifestatie: nl natuurbescherming. Dit enig nationaal cultuurpatrimonium mag niet ten prooi vallen van verkaveling door kapitaalkrachtigen. (heeft een lezer nog een kopie van die stookbrief?)
De groep wordt uiteengeslagen en het bord vernietigd. Daarna worden deze betogers ter identiteitscontrole gebracht naar het politiecommissariaat.

Maar de bulldozers doen door. Er is een wetsvoorstel tot vernietiging BPA 1 “Westhoek” door Leys, De Beul en Van Steenkiste. Maar minister De Saeger is oppermachtig en vernietigt het stopbevel van zijn collega minister Van Mechelen.
Een van de goede eigenschappen van burgemeester Versteele was dat hij goede relatie onderhoudt met “Brussel”. (zie vorig artikel).

10. Er komt een motie van protest van de Culturele Raad van Oostende (overkoepelend orgaan van 67 Oostendse culturele verenigingen). Ze eist het herstel en het behoud van het bewuste gebied dat onmisbaar als bufferzone is voor het natuurreservaat.

11. Deze 3 maand durende heibel tegen de werken in de duinen cumuleert in een als nationale betoging aangekondigde actie van 27 mei 1972.
Deze grote nationale milieubetoging van 27 mei wordt op 19 mei aangevraagd door “Vereniging Leefmilieu Westhoek in De Panne”, maar dat wordt prompt geweigerd door burgemeester Versteele. Te Nieuwpoort laat de socialistische burgemeester Mommerency dat wel toe tot misprijzen van de CVP-collega’s in de streek.
Niettegenstaande de grote oproep wordt het een “zielige” betoging. Veel minder opkomst dan verwacht (een 1.000 à max 2.000 -tal vooral jongeren t.o.v. 7.000 verwacht) Men denkt dat dit vooral is  wegens het zeer slechte weer die dag (veel regen + storm).
Na een persconferentie in de zaal “Nova” met als sprekers: Willy Declercq (Leefmilieu Westhoek) en Jean-Jacques Degraeve (corresponderend lid van de Commissie voor Monumenten en Landschappen) evenals Prof J. Hubblé (van de RUG i.v.m. een alternatief plan voor infiltratiebekken) vertrekt de stoet om te eindigen op het marktplein van Nieuwpoort. Daar 2 toespraken door Herman Delaunois (Vlaamse afdeling Bond Beter Leefmilieu ) en Willy De Clercq (Vereniging Leefmilieu Westhoek).

Volgens de pers liep juffrouw Luyten (directrice van de toeristische dienst De Panne) naast de betoging en maakte foto’s zodat burgemeester Versteele, de visu, zou kunnen vaststellen welke van zijn eigen Pannenoars tegen zijn beleid betogen.
Na de vreedzame optocht trekken toch nog enkele honderden jongeren naar De Panne. Daar wordt in de duinen, voor het gemeentehuis en aan de woning van burgemeester Versteele gejouwd.

Aan het monument van koning Leopold I wordt een bloemenkrans neergelegd. Op een lint staat gedrukt “Sire ze hebben onze duinen verprutst”.

Wat schermutselingen en ’s avonds worden een 12 tal manifestanten voorgeleid door de rijkswacht. Na ondervraging worden er 8 weer vrijgelaten, de 4 ander ’s anderdaags ’s morgens via Veurne. De betoging draagt een studentikoos tintje met veel jeugd en veel leeuwenvlaggen (VU).
Intussen blijft Versteele niet bij de pakken zitten. Hij laat op zijn gemeente diezelfde morgen een 8 bladzijden tellende kleurenfolder verspreiden met als hoofding “De Panne Groen Vakantieoord”. Daarin staat o.m. dat het hier om een leugencampagne gaat en dat degene die nu plots op straat komen tenminste 5 jaar lang de tijd en de gelegenheid gehad hebben tot inspraak. Hij noemt de hoogbouw “sociaal georiënteerd” en het residentieel gedeelte weinig duinenrelief verstorend omdat grote kavels opgelegd worden van minimum 1.200 à 2.000 m2 + dat slechts 58 ha van de 105 bebouwd worden.

Zeer eigenaardig dat tussen de vloed aan persartikels begin 1972 t/m de betoging van 27 mei het nu 4 jaar pers-stil is tot juni 1976. Alleen enkele persartikels in febr 73 om te melden dat de Raad van State de 3 verzoekschriften ontvankelijk verklaard heeft (maar nog geen vonnis):
– van Jean-Jean Degraeve
– Willy Declercq ten einde de werken te stoppen
– Bond Beter Leefmilieu gelijkaardig
De grondvraag blijft of het belang van het goedgekeurd BPA primeert boven het klasseringsbesluit.
___________________________

Verdere ontwikkelingen

Er wordt intussen ferm gebouwd in de Westhoekverkaveling. Het verzet dooft als een kaarsje omdat duidelijk blijkt dat geen tegenhouden meer mogelijk is. De burgemeester maakt het de verzamelaars-eigenaars wel erg lastig door in de vergunningen harde eisen te stellen, zoals vergroting der percelen om versnippering van het landschap tegen te gaan en afstand aan de gemeente van belangrijke gebieden zoals het privéstrand en de zone tussen het strand en de gevels van de eerste gebouwen aan het strand ter bescherming van de natuur en voor het inrichten van wandelpaden.
Ook ruimten voorzien voor een casino, een kerk en groenzones die kosteloos aan de gemeente overgemaakt werden (waarde 55 mil. BEF)

– op 24 aug 1973 werd het tweede gedeelte (35ha) van de Oosthoekduinen aangekocht door de gemeente aan de Westhoekverkavelaars voor 52,4 MBEF (een eerste gedeelte (26ha) was reeds aangekocht door de gemeente op 29 juli 1968).  ((de verkoop van 1973 is juist op het moment de verkavelaars in geldnood zaten voor hun infrastructuurwerken). Dus de gemeente heeft ongeveer 78,5 MBEF betaald voor het Calmeynbos-Oost en de  Oosthoekduinen. Hiervoor heeft Versteele een staatssubsidie gekregen van 46,6 MBEF.

L’ Armorial werd door vader A.J.Florizoone in 1958 gekocht. De MELI doet aldaar afstand van een brok duinen waarmee men het MELIpark wou uitbreiden. Tot 1970 waren deze duinen afgesloten voor het publiek. Na 1970 worden ze opengesteld voor het publiek en neemt de recreatie sterk toe. Rond 1969 werd den Armorial gebouwd waar nu de Nachtegaal (sinds 1995) .Luc (Lucien) Pelfrène kreeg de concessie om het uit te baten als restaurant en feestzaal. In de jaren 60,70 en 80 was het een bloeiende uitgaansplek voor heel de streek. Het dansorkest van Luc Pelfrène en het beatorkest The Ghost van Jean-Pierre Faict waren zeer bekend. Eind 80 weigerde het Provinciebestuur een nieuwe uitbatingsvergunning, zodat er niet meer geïnvesteerd kon worden en het tot verval leidde. Natuur en Bos heeft het aangekocht om te verduinen. In de jaren 90 heeft het Provincieraad beslist om er een natuurcentrum te bouwen sinds 1995. De toenmalige kleinere “Nachtegaal” is ondertussen uitgegroeid tot een volwaardig natuurcentrum Duinpanne.

In 1976 wordt de sporthal gebouwd in deze Oosthoekduinen (natuurgebied). 

– In 1974 werden door de “Koninklijke Schenking” 12 percelen aangekocht voor de bouw van een Koninklijke Villa. (niettegenstaande de Raad van State zich nog steeds niet uitgesproken heeft). Zo kwamen in het bezit van een terrein van 3,1 ha bouwgrond tussen de Groenebiezenlaan en de Krakeelduinen. Juist zoals in Oostende en later in Knokke hoopte men dat koninklijke interesse goed zou zijn om chic cliënteel aan te trekken.
Nadat deze gronden onder het Duinendecreet gevallen zijn, zullen ze verkocht worden door de Koninklijke Schenking aan de Vlaamse regering rond 2010. Nu zijn deze duinen natuurreservaat aansluitend aan de Krakeelduinen het vroegere waterwinningsgebied van IWVA. ANB heeft reeds een mooi wandelpad voorzien en binnenkort komt er ook een mountainbikepad (i.p.v. te moeten fietsen in de Groene Biezenlaan)

 – In jan 1975 verleende het schepencollege de bouwvergunning voor het zogenaamde “Vissersdorp” (oppervlakte 4,62 ha). Promotors zijn Julien Verdonck, Alberic Florizoone, Frans Buyse en de N.V. Expan (uit De Panne). Dus een Pannese groep. 37(?) huisjes in de trant van oude vissershuisjes in een afgesloten woonerf met aan de ingang een conciërge. De huisjes zijn mooi geïntegreerd in het duinenlandschap. Architect Jean Cossaert. Afgesloten terrein met inwendig duinen zonder tussenafsluitingen + kleine weg van 3 m in oude kasseistenen. Dus verkeersvrij. (nu nog zo).
Bedoeling was om elite en hogere burgerij naar De Panne te lokken.
De kwade tongen beweerden dat er grote moeilijkheden zouden zijn met opgewaaid zand maar dat is geen probleem gebleken, dank zij oordeelkundige aanbreng van duinenbiotoop (helmgras cf dezelde commotie rond de renovatie van het Duinpark Kykhill).

– In 1977 heeft de Jonge Economische Kamer van de Westkust een project uitgewerkt voor het recreatiepark Langeleed-De Panne. Het Langeleed zou uitgebaggerd worden tot een grote vijver. Ook een golfterrein, kinderspeeltuigen, een fitometer en een kinderboerderij zijn in het ontwerp opgenomen. Burgemeester Versteele heeft bekomen dat minister Eyskens 70 MBEF in de begroting 1978 geschreven voor de aankoop van de gronden rond het Langeleed (voor de verder uitbouw van de infrastructuur wordt aan 200MBEF gedacht). Ook minister Chabert staat achter dit project. De gemeente had in 68 en 73 reeds 80 ha aanpalend duin- en bosgebied aangekocht voor passieve recreatie (Calmeynbos en Oosthoekduinen). Maar dit recreatiepark dat al was toegezegd werd prijsgegeven voor een prioritair gelijkaardig project in Blankenberge (toeristische compensatie voor de milieuhinder i.Versteelem. de uitbouw van de haven van Zeebrugge). Burgemeester Content van Blankenberge heeft het gehaald en pas veel later werden deze TRP terreinen met als inkleuring Toeristisch Recreatief Project ten noorden van het Langeleed aangekocht door de Vlaamse regering als natuurreservaat “Duinzoom Oosthoek”

– In 76 en 77 zijn er KB’s in het kader van het “algemeen gewestplan” om de bufferzone te verbreden van de voorziene 30m naar 100m. Hierdoor zouden de verkavelaars een aantal percelen bouwgrond verliezen (o.a. ook aan de Koninklijke Schenking). Dit werd juridisch voorkomen door Versteele. Daarvoor is hij inderhaast van zijn vakantiewoning in Courcevelle teruggekomen en heeft hij zwaar gelobbyd bij zijn hoge politieke relaties.

– In mei 1979 verklaart de Raad van State alle hangende bezwaren en verhalen tegen de Westhoekverkaveling ongegrond (o.a. omdat de klacht niet binnen de gestelde termijn werd ingediend + ook omdat het “belang” van de Bond niet geschaad werd). Deze zaak is dus administratief in orde bevonden. Toch heeft de “Bond Beter Leefmilieu” naar aanleiding van de burgemeester Versteele de herziening gevraagd van de gerechtelijke procedure en zal zich later voor de correctionele rechtbank van Veurne burgerlijke partij stellen zowel tegen Versteele als tegen De Simpelaere. Een truc om toegang te hebben tot de dossiers.