Jacques is er niet meer.
Jacques kon je haast dagelijks tegenkomen voor een gesprekje. Eerst op de fiets, wanneer hij op weg van de Veurnestraat naar het centrum even halt hield voor een babbeltje. Later, toen het fietsen moeilijker werd, deed hij dat met zijn rollator. Altijd vriendelijk, altijd aanwezig met een glimlach en een kwinkslag.
Op 2 juni heeft Jacques ons verlaten, op de gezegende leeftijd van 94 jaar. Hij laat een warme leegte achter in het hart van wie hem kende.
Jacques was een groot muziekliefhebber. Hij vertelde me met veel enthousiasme over zijn laatste bezoek aan de opera — met de trein, natuurlijk, want dat hoorde erbij. Zijn liefde voor muziek was aanstekelijk en vormde vaak het onderwerp van onze gesprekken.
Sinds zijn komst uit Antwerpen in 1995 — of, zoals hij zelf zei, sinds hij hier “aangespoeld” werd — heeft Jacques zich met hart en ziel ingezet voor de gemeenschap van De Panne. Hij was een vertrouwd gezicht in talloze verenigingen: Neos, Okra, en natuurlijk het Koninklijk Feestcomiteit De Panne Centrum, waar hij een vaste waarde was.
Het is dan ook geen verrassing dat zovelen samenkwamen op maandag 9 juni in de Cura, midden in zijn geliefde “Dorp”, om afscheid te nemen. Vrienden, kennissen, dorpsgenoten: allen kwamen ze om hulde te brengen aan een man die met zijn eenvoud, zijn toewijding en zijn warme aanwezigheid een onuitwisbare indruk heeft nagelaten.
Dank je wel, Jacques. Voor je gesprekken, je glimlach, je engagement. Je blijft voortleven in onze herinneringen.

1. Afscheidsdienst van Jacques op Pinkstermaandag in de aula van Uitvaart Cura

Veel dorpsgenoten waren opgekomen voor deze serene plechtigheid geregisseerd door pastoor Stephan Houtman. Voor velen was het dichtbij want Jacques woonde schuin over in de Veurnestraat gedurende 30 jaar.
Mooie teksten en foto’s en opmerkelijk mooie operamuziek waarvan Jacques een groot liefhebber was. Prachtige eredienst.

Wat Jacques De Backer betekende voor De Panne?
(homilie van pastoor Stephan Houtman die de mooie plechtigheid leidde)

Sinds zijn komst naar De Panne in 1995 groeide Jacques De Backer uit tot een warme en herkenbare figuur in het straatbeeld – vaak op de fiets, steeds goedlachs en met een hart vol engagement.
Zijn wortels lagen in Antwerpen, maar zijn hart vond een thuis aan zee.
In de loop der jaren liet hij een diepe indruk na op het culturele en sociale weefsel van “De Panne – Dorp”.

Jacques was een man van traditie én vernieuwing. Als bezieler en secretaris van het Koninklijk Feestcomiteit Panne-Centrum gaf hij jarenlang vorm aan de feestcultuur van de gemeente. Onder zijn impuls vierde het comité in 2001 zijn vijftigjarig bestaan, en mocht het zich voortaan “Koninklijk” noemen – een bekroning van jarenlange inzet voor samenhorigheid, feest en erfgoed. Hij documenteerde de geschiedenis van het comité met zorg, eerde pioniers zoals pastoor Seraphyn Dequidt, en schonk de gemeenschap een blijvend symbool met het borstbeeld aan de Sint-Pieterskerk.

Maar Jacques was meer dan organisator: hij was ook dichter, verhalenverteller en chroniqueur van het dorp. Dat deed hij reeds in Antwerpen waar hij gids was.  Hij schreef een huldeboek voor het woon- en zorgcentrum Sint-Bernardus en speelde een belangrijke rol bij het beeld van Sint-Bernardus aan het woon- en zorgcentrum Sint-Bernardus in De Panne.
Hij  hield de herinnering levend aan markante figuren uit de dorpsgeschiedenis, zoals de reuzin Gusta Krokke.
Zijn liefde voor opera en poëzie gaf kleur aan zijn bestaan en aan dat van velen om hem heen.

Jacques leefde in verbondenheid met het lokale weefsel. Hij was lid van Neos, zong mee in het Sint-Pieterskoor en was een vaste waarde in het dagelijkse leven van De Panne. Elke dag ging hij trouw zijn koffietje drinken, op of nabij de markt – een vertrouwd gezicht, altijd klaar voor een praatje, een glimlach of een goed gesprek.

Rouwbrief>>>

2. Blijvende herinneringen

1. Ik herinner me Jacques nog zeer goed van de zoektochten die hij elk jaar organiseerde op maandagavond tijdens de Sint Pieters-Kermisweek in “het Dorp”. Er was altijd een grote opkomst, meestal in groepjes.
Onderweg waren er telkens twee tussenstops in een café, waar caféspelen plaatsvonden. Die waren bepalend voor het klassement bij de prijsuitreiking in het café van Nicole, De Progrès.
Op de vrijdag van deze kermisweek eind juni organiseerden de Vrienden van Bernardus steeds een avondmarkt, onder impuls van Honoré Dehouck. Deze werd zo succesvol dat de markt zich uitbreidde en uiteindelijk de volledige Zeelaan tot aan de Zeedijk autovrij werd gemaakt. Er was telkens een massa volk, mede dankzij het steevast mooie weer.

2. Jacques was ook de drijvende kracht achter de procedure om in 2011 het “Feestcomité Panne-Centrum”, na 50 jaar werking, de titel “Koninklijk” te laten verkrijgen. Lees meer>>>
Daarnaast schreef hij ook de volledige geschiedenis neer in de Wiki DE BLIEDEMAKER. Lees gedetailleerd>>>

3. In 2003 heeft Jacques ook een mooi overzicht gepubliceerd op de Wiki-DE BLIEDEMAKER over de straatnamen van De Panne Lees uitgebreid>>>

4. Jacques heeft ook een gedetailleerd overzicht van de geschiedenis van DE CONGREGATIE VAN DE ZUSTERS BERNADINNEN VAN OUDENAARDE (gedeelte De Panne tot aan het WZC Bernardus) Lees uitgebreid>>>

5. Jacques was ook een voortrekker bij de onthulling van het borstbeeld van pastoor Serafijn Dequidt in 2011 ter gelegenheid van 100 jaar De Panne (op 3 min 30)

De teksten van de toespraken tijdens deze plechtigheden kunt u vinden
Toespraak “Pastoor Dequidt” door initiatiefnemer Jacques De Backer Lees>>>>
IMMAC 2015

Uit DE BLIEDEMAKER’s van 2006

Feest 150 jaar MERVILLIE De Man achter “leve De Panne”
’s Morgens was grote opkomst voor de feestzitting in de Sint Pieterskerk.
Toen het kinderkoor van Oostende zich opstelde om het duinenlied te zingen was er precies een blijkbaar onvoorziene verwarring in de organisatie. Inderdaad daar stond plots pastoorke Mervillie in levende lijve! Hij was voor de gelegenheid nedergedaald uit den hemel. “…Ehwel toen ik naar hier kwam heb ik nogal verschoten hoe het hier veranderd is in De Panne…. Al die gebouwen…Wat hebben gedaan met die mooie duinen… ” Wij hebben ook verschoten wat hij allemaal in zijn “calpingje” geschreven had over zijn vroegere bezoeken aan De Panne. ..Dit is allemaal uitgekomen tijdens zijn interview met Will Vansteene. Prachtig bedacht scenario en we hopen dat Willy dat “calpingje” gekregen heeft.
En zo heeft pastor Mervillie op de eerste rij mogen zitten naarst onze burgervader.
Na de opening van de “retrospectieve tentoonstelling” achteraan in de Kerk was er een sfeervolle receptie in de Sint-Pietersschool met expo.

’s Namiddags waren er de feestelijke stoet met de reuzen naar het Kerkplein dat ingehuldigd werd als het Alfons Mervillieplein. Ook de onthulling van het borstbeeld (vervaardigd door Monique Mol) en een gedenksteen . Bij zulk ideaal weer en zoveel Pannenaars kan het niet anders dan een sfeervolle gebeurtenis die velen zich nog lang zullen herinneren.

“…Waar aanvankelijk werd verondersteld dat het ‘Duinelied’ het enige werk was van Mervillie, staat nu vast dat deze man een begaafd componist, schrijver, dichter, vertaler en een West-Vlaamse taalparticularist was, die een zéér brede waaier aan poëzie, liederen en orgelcomposities heeft nagelaten. De Tweede wereldoorlog was er echter de oorzaak van dat, na zijn overlijden in 1942, alles verdween onder het oorlogspuin. Enkele liederen, waaronder het ‘Duinelied’ werden nog gezongen, maar met de opkomst van het cybertijdperk dreigt zijn hele oeuvre onherroepelijk te verdwijnen.
MERVILLIEHERDENKING

3. Nabeschouwing

We zullen Jacques missen.
Maar hij mag er fier op zijn dat hij zich zo goed heeft geïntegreerd in het sociale leven van “het Dorp”.
Een prachtig voorbeeld van hoe iemand uit het binnenland hier op pensioen kan komen en zich echt thuis voelt. Hij heeft er ongetwijfeld veel genoegen aan beleefd.
Ik vind het wel jammer dat ik nooit ben ingegaan op zijn uitnodigingen om op zondag met de trein mee te gaan naar de opera in Antwerpen.

Op zijn afscheidskaartje staat:

Je leefde voor de emotie
en de pracht van opera

Nu is het doek gevallen.
De aria van je leven is verstomd

Maar de herinnering aan jou
zal als een schitterende melodie
in onze harten blijven klinken

Rust zacht,
daar waar hemelse koren je zullen omringen

Toch mooi geschreven voor een operaliefhebber?
De positieve krachtige ouvertures in de aula van Cura klonken hemels…(start met de Die Zauberflöte Ouverture van Wolfgang Amadeus Mozart)
VAARWEL JACQUES