– Zie reacties op vorig artikel
Na het teloorgaan van veel eigenheden van de vroegere De Panne is het nu de beurt aan de MELI.
Wordt volgende maand afgebroken.
Ook Michèle en Roland hebben er moeite mee. Lees hun artikel in Het Nieuwsblad.
Ook anderen hebben er problemen mee.
Ook mijn vader (binnenkort 98j).
Tot ver in Frankrijk kende men de MELI, de Santos, de Ferme, het Motel, L’Armorial, le Terlinck, l’ Albert Premier en nog veel meer…
Al deze plaatsen werden afgekocht voor veel geld en wat krijgen we in de plaats? Waar blijft de eigenheid van onze kustgemeente?
Laat ons nog eens kijken naar een filmpje van vroeger om onze herinneringen tevreden te stellen
iNDERDAAD ZO WAS HET VROEGER.
Maar in deze nieuwe (betere tijd ?) winnen de pretparken met meer spanning en snelheid het van de waaarden waar het in het leven zou moeten om gaan. Natuur, gezelligheid en familiewaarde.
Echter in de nieuwe wereld met onbeperkte mogelijkheden worden de kinderen vanaf 3 jaar opgevoed met computerspelletjes en andere uitdagingen die zij met de een klik op de i-pad of andere apparatuur kunnen sturen.
Het zij zo, . Maar als de kinderen oud worden, zullen terug leren kennen de echte schoonheid van het leven, rust en natuur.
Niets kan de commercie blijkbaar tegenhouden, maar de opvoeding en waarden die de ouders hun kinderen zelf kunnen geven blijft gelukkig in handen van de makers van kinderen.
Ik ga absoluut akkoord…ik ben daar als kind met mijn ouders geweest,
dat was een hele uitstap vanuit Groot-Bijgaarden, maar ik herinner het me nog!!!
Heel spijtig dat dit moet worden afgebroken.
Weer een stukje familiegeschiedenis en volksleven dat verdwijnt. Historische evolutie en gebeurtenissen kan je evenwel niet tegenhouden, maar om het met Jean d’Ormesson te zeggen, weliswaar in het Frans maar toch zo treffend :”Il y a quelque chose de plus fort que la mort. C’est la présence des absents dans la mèmoire des vivants.” En dat geldt zeker voor onze “MELI”.
Mooi beschrijving van Jean d,Ormesson.
Bedankt Johny.
wel eigenlijk is dat met de meli niet anders dan met vele gebouwen die zijn verdwenen in de panne.nu is het wel zo dat ge dit in geen geval kunt tegenhouden daar deze in handen zijn van partikulieren.waar ze wel iets aan kunnen doen in de panne dat alles wat zou kunnen verzachten en de wat oude nostalgie terug brengen is weer zorgen dat er avondmarkten zijn en waar is onze carnavalstoet gebleven?? waar is de grote tent gebleven dat vroeger op de markt stond??? en wat betrefd die kinderen die aan hun pc gekluisterd zitten, is er nog iets anders voor die kinderen?? ze mogen zelfs niet eens meer in de duinen spelen die vroeger toch onze speelplaats was.waar zijn de pannebootjes die vroeger in het zand lagen? dat is nostalgie.dit alles is er niet meer en kan blijven doorgaan maar het lost niets op. 30 jaar terug was de panne de kustgemeente.nu zijn er andere gemeenten die hun troef uitspelen en investeren. ver moet je niet kijken.neem koksijde en nieuwpoort, daar komt nu het volk naartoe.vroeger was de panne de panne, nu is het half frankrijk geworden.
jammer
Triest toch die kleinburgelijke reactie op mijn waardering voor de uitspraak van Jean d, Ormesson.
Waarom kan een Franssprekend iemand niet gewaardeerd worden voor een kernachtige uitspraak.
In de grote mensenwereld is het heel normaal dat belezen mensen citaten aanhalen van personen waar zij zich in kunnen vinden.
Dit heeft niets te maken met taalstrijd maar een gebrek aan inleveringsvermogen, om het maar eens zacht uit te drukken.
Omdat veel Vlamingen de minachting van de Franstaligen voor de Vlamingen aan de lijve hebben ondervonden.
En omdat zelfs nu nog de Belgische Franstalige kranten zoals de Libre en Le Soir, nog steeds schrijven over de Vlamingen alsof het de meest achterlijke boertjes zijn die een taal spreken die geen wetenschappelijke of culturele hoogstaande redenering toelaat enz.
Maar als Nederlander kan je dat wellicht niet begrijpen (het is u vergeven) maar dat zijn gevoeligheden en frustraties die bij de oudere generatie Vlamingen nooit meer zullen verdwijnen.
Zoals de frustratie bij de Franstaligen dat de Franse taal haar glorie kwijt is. En het zal steeds maar verergeren. Mijn generatie werd in de collegejaren van de jaren ’60 de Franse taal ingepompt en wie geen Frans kende, werd als minderwaardig beschouwd (zelfs de “rijkere” boerenzoons van bachten de kupe moesten een paar jaar naar de landbouwschool in Leuze om Frans te leren – wellicht om met hun koeien Frans te kunnen spreken ? -:).
Als men nu vaststelt dat de Vlaamse jeugd nog nauwelijks Frans kent …
Die paar keren dat ik met mijn ouders en zussen de Meli bezocht,laten nog steeds een levendige herinnering na. Dat was in jaren zestig. Ondertussen evolueren de dingen, ik woon nu op 100 km van De Panne en vind het leuk om de DE BLIEDEMAKER met het typische streeknieuws te ontvangen. Zo te zien is er heel wat bekommernis rond het erfgoed (de Dumontlaan, de duinen…)en is er werkelijk veel gerealiseerd. Wat de Meli betreft: ik heb er onvergetelijke herinneringen aan, maar ben onvoldoende op de hoogte om te oordelen. Deze reactie is enkel bedoeld als steun aan de mensen die zich inzetten om De Panne leefbaar en boeiend te houden.
De Meli,
Als kind gingen we 1 keer per jaar, met Corneeltje, naar de Meli. Maar inderdaad, alles verandert. Niets blijft hetzelfde.
We gingen te voet van De Panne, aan de zeedijk, naar het verre Adinkerke. Dat was het enige contact met Adinkerke. We spreken over de Walen die minachtend doen over ons, maar Adinkerke en De Panne waren 2 verschillende dorpen. De Pannenaars trekken nog altijd partij voor hun gemeenten en die van Adinkerke voor de hunne. En we spreken dan nog dezelfde taal. Waar zijn we mee bezig?