Vele oude Pannenoaeren herinneren zich de vissersfamilie “Snoek” en hun viswinkel in de Meeuwenlaan. Ik denk niet dat zij frigo’s hadden. De vis werd gekoeld met ijs. In de het uitstalraam van de winkel lag er maar 1 of 2 soorten. Dat was de tijd dat men op vrijdag -visdag- (en ook de woensdag in de vasten) gewoon binnen ging en vroeg “Wat moeten we eten vandaag?”. Dus geen problemen met moeilijke keuzebeslissingen. Maar zij hadden ook hun eigen boten te Nieuwpoort.
Jacques Beun heeft hierover onderstaand artikel geschreven voor het visserijmuseum:
“…Op 23 augustus 1983 overleed te Veurue “Pette Snoek” alias Maurits Calcoen. Heinde en ver was hij bekend om zijn “levende verse vis” welke hij te koop stelde in zijn viswinkeltje “een schorte groot”- in de Meeuwenlaan nabij de Markt.
“Pette” werd te Adinkerke geboren op 14 oktober 1899.
Vader David was IJslandvaarder , wijl moeder Leontine Stoop, met een hondenkar vis ging rondleuren. Zo kon hij de eindjes aan elkaar knopen, want er diende brood op tafel te komen voor twaalf kinderen.
Maurits liep tot zijn twaalfde jaar school bij de nonnetjes te De Panne, toen nog een wijk van Adinkerke.
Hierna werd hij twee jaar lang metserdiender bij Henri Christiaens. Als leerjongen kreeg hij een dagloon van 50 centiemen. Belgisch geld uiteraard, hetzij iets meer dan 1 eurocent.
Dan brak de Eerste Wereldoorlog uit. Maurits werd noodgedwongen afwasser – helper in de keuken, van Hotel Terlinck. waar de officieren van de Franse Zouaven verbleven. Een job zonder niveau, maar niettemin met de zekerheid dat er iedere dag te eten viel.
In 1917 dienden de ouders Calcoen met hun kinderen naar Frankrijk te trekken. Zij kwamen terecht in de streek van de Loire, waar vader David en Maurits aan de slag gingen als druivenplukkers.
In mei 1918 werd Maurits Calcoen door de Belgische gendarmen opgepakt, want hij moest zijn “legerdienst” vervullen. Hij kwam, na een rudimentaire opleiding, in het “Camp du Four”, bij Le Mans, waar Duitse krijgsgevangen dienden te worden bewaakt.
De wapenstilstand bracht geen soelaas. Hij belandde ondermeer in Avelgem, in het kamp van Beverlo en nog later in het Duitse Krefeld, alwaar hij identiteitskaarten diende te controleren.
Eenmaal afgezwaaid wordt Maurits Calcoen opnieuw metser, ditmaal te Diksmuide. Bij de wederopbouw van de IJzerstreek was er nood aan goede werkkrachten. Maurits ontving ditmaal een dagloon van 30 Belgische frank (75 eurocent). Als metser kwam hij ook te Nieuwpoort terecht, welke in volle wederopbouw was.
Tussendoor ging hij, vooral dan tijdens het haring- en sprotseizoen, per velo, vis leuren. Het was hierdoor dat hij zijn vrouw leerde kennen: Rachel Vanhove, een visleurster uit Veurne, en dochter van visser Isidoor Vanhove, beter gekend als “Broeksje Vanhove”.
Het jonge paar zorgde alvast voor een groot gezin: tien kinderen, waarvan zes dochters.
In 1926 wordt Maurits Calcoen uiteindelijk zelf visser aan boord van een “pannepot’.
In 1933 trok hij als visser naar Nieuwoort, en dit aan boord van de N.813. Vrouwtje Rachel houdt van haar kant een viswinkel open in de Duinkerkelaaan.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog beleefde Maurits Calcoen te Nieuwpoort het epos van de onmetelijke haringvangsten. Daartoe moest hij weliswaar dagelijks met de stoomtram van De Panne naar Nieuwpoort trekken, over Veurne en Koksijdedorp. De Duitsers lieten namelijk het vissen slechts toe tijdens de daguren. Maar de zaken floreerden en de viswinkel te De Panne verhuist naar de drukkere Zeelaan, en nog later naar de Meeuwenlaan, dichtbij het Marktplein.
“Pette Snoek” weet van aanpakken. In de loop van de jaren wordt hij visser/reder van de N.414 (Marie-Louise bouwjaar 1923, van de N.434 en van de N.498 (Rondor bouwjaar 1930).
Begin de jaren 1970 werd hij minder en minder actief als visser, maar des te meer als vishandelaar. Zijn leven was vis kopen en verkopen. “‘Pette Snoek” werd in de Nieuwpoortse vismijn en te De Panne een stukje van het decor.
In zijn winkeltje was er niet eens plaats voor een “frigo”. Hij vond dit niet nodig omdat hij er voor
zorgde dat er steeds verse vis voorhanden was.
“Pette Snoek” werd evenmin van het noodlot gespaard.
Zo verging in februari 1981 ter hoogte van Etaples een Duinkerks vissersvaartuig. Eén visser werd gered, vijf vissers lieten het leven. Onder de slachtoffers noteerde men Wilfried Nowé uit Bray-Duinen gehuwd met een dochter van Maurits Calcoen….”
Jacques Beun
Indien er Pannenoars ons zouden kunnen helpen aan meer aanvullende info en/of foto’s aangaande bbovenstaand artikel gelieve deze per mail op te sturen zodanig dat we het artikel kunnen aanvullen. DANK U.
PANNESPROKKELS
zie https://www.facebook.com/DEBLIEDEMAKER
Deze pagina is openbaar (geen facebook account nodig)
Indien je wel een facebook account hebt kan je deze pagina als “LEUK” aanklikken bovenaan en dan wordt je door facebook verwittigd telkens er een nieuwe Pannensprokkel op deze pagina gezet wordt. Zeer praktisch!
Ook interessant is het officiële nieuws door de gemeente https://www.facebook.com/gemeente.depanne?fref=ts
RAPPEL: dit jaar is er terug “Vernieuwing van de Huwelijksbeloften” georganiseerd door UNIZO en pastoor Stephan. Op zaterdag 7 februari om 16 uur in de O.L.Vrouwe Kerk
Voor de souvenir van verleden jaar KIJK>>>
Men zoekt alvast kandidaten. Inschrijven via Parochies De Panne>>>>
Als jong gastje moest ik van mijn grootmoeder, Antoinette Vilain, verse vis gaan kopen in de winkel van Pette Snoek. Zij had zelf na de oorlog, jaren 1946-49 viscommersie gedaan had met een stikkarre en dus figuren als Gusta Krokke en Gusta Krabbe goed gekend. Over Gusta Krabbe heeft ze mij nog verteld hoe ze haar boven op haar vis-stikkarre naar huis voerden. Uiteraard is er niemand meer in leven om dit verhaal te controleren, maar de toestanden toen indachtig is het
wel gelovenswaardig.
Dat is een foutje! Gusta Krabbe dronk zelfs niet !!Zij woonde op het einde van de Veurnestraat aan de (oude ) draai naar Veurne. Daar had zij ook een viswinkeltje.Het huis (door mijn vader gebouwd) staat er nog , nu met carport ernaast. Maar Gusta Krokke dronk inderdaad meer dan ze verkocht .Ik heb haar nog naar huis zien voeren op haar viskarre.Ze woonde in de Veurnestraat waar nu het straatje naar de Blauwe Distel is.Haar vissershuisje moest daarvoor afgebroken worden. Maar ook Rachel Snoek deed (alleen in het garnaalseizoen) haar ronde met garnalen en stond heel vaak in de namiddag ( na de gernoarsmine),met haar karre aan Neyts’ cafe = hoek zeelaan en sloepenlaan. Piet
Het verhaal van Piet Verstraete klopt helemaal. Ik heb de scene van Gusta op haar karre nog zelf gezien voor onze deur in de Veurnestraat.
foto’s van de oude viswinkel in de veurnestraat?
Mooi artikel !!!
ja, die viswinkel herinner ik me zelfs nog, we woonden er vlakbij als kind. Vlak daarnaast was er ballet en aerobics 🙂
ik herinner me Pette Snoek nog levendig. Met de scouts hadden we een lokaal boven het Marktschooltje dat we mochten gebruiken van wijlen kapelaan Jantje Vandamme. Op één duidelijke voorwaarde: op het bevloerde gedeelte blijven. De verdieping van ’t schooltje was namelijk maar voor de helft voorzien van ‘planché’. Op de rest zag je enkel houten dwarsbalken waartegen het plafond van de klassen onderaan was aangebracht. Voor ons jonge gasten was het aanlokkelijk om op die smalle dwarsbalken te lopen. Tot… op een goeien dag iemand met zijn voet van de balk schoof en pardoes door het plafond schoot.Gedaan met scoutslokaal in ’t marktschooltje.
Redder in nood was… Pette Snoek! Zijn zoon ”Mang” was bij de Welpjes en Pette gaf ons onderdak achteraan zijn ‘hangaar’ waar visnetten en ander visserstuig lag opgestapeld. Lang hebben wij het daar niet uitgehouden want ons uniform stonk van de visgeur. We zijn dan verhuisd naar de Paterskerk, maar hebben Pette Snoek bedankt voor zijn gouden hart tegenover de”jeugd van toen”.
Misschien een leuk “à-coté” verhaaltje?
Mooi verhaal Will. Daar ben ik nooit naar de scouts geweest. Wel onder het oksaal van de paterskerk
Twas wel oender taltaar he jose .Zo hoge zaten wook nie!
Heb ik ook meegemaakt bij snoeks.
Lees ook de bijgewerkte WIKI DE BLIEDEMAKER over de 2 gusta’s Lees>>>
Wie was “Stinne Keun”?
Voor zover ik nog me herinner-maar memorie is zo onbetrouwbaar !- woonde Stiene Keun achter ’t kasteel van
Maskens (nu Koningsplein)’ in de Kittel(h)noek en leurde ze ook met vis .Dat moet eind jaren 40 geweest zijn.Maar om een of andere reden had zij geen stem meer om te roepen en gebruikte zij 2 deksels van kookpotten als cymbalen om haar komst te melden. De familie Mus moet dat waarschijnlijk kunnen aanvullen of bevestigen.Die woonden daar ook.Piet
Stine Keuns was de moeder van Maurice Snoek. Haar echte naam was Leona Stoop of Stoops.
Gusta Krokke haar echte naam was Augusta Polvliet of fliet afkomstig uit Veurne (Ambachtstraatje) en gehuwd met Lehouck. Zij kreeg 3 kinderen :
Yvonne
Madeleine, gehuwd met Remi Decock en woonde in de Veurnestraat.
Maria, gehuwd met Johannes Lambrecht. Zoon van Leon Lambrecht en een broer van mijn schoonmoeder, Julienne Lambrecht, die gehuwd was met Jerome Duyck
ik ben zeker dat gusta krokke in de “keesjesdreve” woonde in een soort houten barak op zo’n 70m links komende van de veurnestraat en ze nam iedere morgen de prins albertlaan om haar tocht te beginnen. garnalen werden afgemeten in een soort glas. bij de snoeks in de meeuwenlaan was er onderandere mang die lange tijd visser was en op de oosthoek in de veurnestraat woont of woonde. hij had een zuster die men yette noemde en later (1980) oa.dienster was in een cafe in brugge
Mis! In keesjesdreve was er, als je vanuit de. veurnrstraat kwam naast het huisje van Door Popieul’ ,eerst links’want rechts was alles Houtsaeger, (nu camping) een rij van 2 vissershuisjes.In tene woonde ene David…..(naam niet gekend) ‘vrijgezel, en ook visser, en ernaast Keesje ,gewezen vissers met zijn koeketiene. Zij was een francaise , meer dronke of nuchter .Als ze dronke was ,van in ’t Zeetje bij Fiel Bra, of verder, was ze altijd luidkeels aan ’t zingen.We zagen haar dikwijls ald we van school kwamen in de Kasteelstraat. Maar zij heeft nooit met vis geleurd. Wel Keesje en/of David. Als je dan wat verder ging-zo’n50 m lag daar wat lager de akker van toen een oud koppel die altijd meid en knecht waren geweest bij de familie Ollevier (=Houtsaeger) en daar in een houten barak mochten blijven wonen zolang de langstlevende er was. En als je dan nog wat verder ging kwam je in de verlengde Ollevierlaan, toen nog zand, aan de duitse garage. Dat was achter jullie huis Ivan, in de nu Vandermeerenlaan. Ik ben nog op zoek naar foto’s van die duitse garage-depot. Ook die van op het einde van de Nieuwpoortlaan. Piet
Alli, ossik het goe verstoan, zienk geluklieglik nog nie de latste pannenoare mit erringiengen an vroeger. Enk geloven da Julien zest bie mien in de meesterschoale zat os we nog broekvintjes en
joenkverkenners bie de skoets woaren.
Als klein kind passeerde ik dagelijks aan de viswinkel van snoeks.Ik,dochter van muzers, ging vanuit de zeelaan,door de galerie rembrandt,naar de marktschool.
Iedere dag keek ik naar de etalage,die toen,jaren 60,door mij als een heel rare,oude viswinkel,werd gezien.
Wat mij het meest intrigeerde was de laptjesnaam Snoeks.Met mijn kinderverstand kon ik dat onmogelijk rijmen met Calcoen.
Ofwel verkocht je vis en had je een achternaam in de vis,ofwel was je naam calcoen en deed je in kiekens.Zo simpel kan het zijn voor een klein meisje.
Alhoewel,muzers en tapieten,die gedachte kwam nooit bij me op,dat vond ik doodnormaal.
Nu nog,als ik in over de schreve ben en zo”n soort viswinkel tegenkom (hier aan de kust bestaan ze niet meer),denk ik terug aan de oede tied en kijk ik geboeid naar wat ze in de aanbieding hebben
En als het even kan,koop ik een poosje
vasche vis of gernoaers.
Daarom,in Oostende wonende,zie je mij regelmatig aan de vistrap,nostalgie ….